Genel Bilgi

ŞEFAAT BU DÜNYADADIR

Şefaat bu dünyadamıdır

KUR’AN’DA ŞEFAAT SİSTEMİNİN ÇÖZÜMÜ.
Bağlam ve bütünlüğüne baktığımızda Allah’ın rahmet ve inayetiyle şefaat sisteminin Kur’an’da var olan kesin çözümü şu şekilde ortaya çıkmaktadır.
Ahiret gününde insanların dünyada işledikleri amellerin karşılığından başka hiçbir şey yoktur.
Kur’an’da anlam bakımından bazı kavramlar dünyaya ait iken, bazı kavramlarda âhirete yönelik olarak geçmektedir.
Yani “şefaat” kavramı hiçbir âyette âhirete yönelik, ahiretle bağlantılı olarak kullanılmamamıştır.
Dolayısıyla âhirette ne Allah’ın, ne de başka kimsenin şefaatinden söz edilemez.
Kısacası âhirette şefaat yoktur.
“Ey iman edenler! Kendisinde artık alışveriş, dostluk ve “şefaat bulunmayan” gün gelmeden önce, size verdiğimiz rızıktan hayır yolunda infak edin. Gerçekten kafirler zalimlerin ta kendileridir”
(Bakara-254)
Yukarıdaki âyet, âhirette hiç kimse şefaatin olmadığını gayet açık olarak ortaya koymuştur.
Yani şefaat yok ki, birisi etsin ve birilerine edilsin.
“Öyle bir günden korkun ki, o günde hiç kimse başkası için herhangi bir ödeme de bulunamaz; hiç kimseden şefaat kabul edilmez, hiç kimseden durumunu düzeltmesi istenmez (mazeret kabul edilmez) onlara asla yardım da yapılmaz”
(Bakara-48,123)
Bu konu Kur’an’da o derece kesin olarak ortaya konmuş ki, buna karşı gelen, bunu kabul etmeyen, buna alternatif anlamlar ileri sürenler büyük hata ederler, eğer ilim adamı sıfatları mevcut ise hata ve sorumluluk daha da artar.
Ahiret gününde insanın kendi amelinden başka hiçbir şeyin olmadığı ile alakalı ayetler.
“Ceza günü nedir bilir misin? Nedir acaba o ceza günü? O gün hiçbir kimse başkası için bir şey yapamaz. O gün emir (hesap işi) Allah’a kalmıştır”
(İnfitar, 17, 18, 19)
“Rablerinin huzurunda toplanacaklarından korkanları (o güne iman edenleri) onunla (Kur’an ile) uyar. Onlar için dununda (yanında- ötesinde,-berisinde) başka ne bir dost ne de bir şefaatçi vardır, belki sakınırlar”
(En’am, 51)
Âyette geçen “dünihi” kelimesindeki “hi” zamiri Allah’a da gidebilir, Kur’an’a gidebilir.
Ama bir gerçek var ki, “âhirette şefaat yoktur”
Kur’an’da şefaat, tamamen dünya hayatı bağlamında kullanılmış bir kavramdır.
Bu konuyla alakalı âyetler şunlardır.
“Allah, ondan başka ilah yoktur, O, hayydır, kayyumdur. Kendisine ne uyku gelir ne de uyuklama.
Göklerde ve yerdeklerin hepsi onundur. İzni olmadan O’nun katında kim şefaat (yardım) edebilir? O, kullarının yaptıklarını ve yapacaklarını bilir,…”
(Bakara, 255)
“Şüphesiz ki Rabbiniz, gökleri ve yeri altı günde yaratan, sonra da işleri yerli yerince idare ederek arşa istiva eden Allah’tır. O’nun izni olmadan(dünyada) hiç kimse şefaatçi olamaz. İşte O Rabbiniz Allah’tır. O halde ona kulluk edin. Hâlâ düşünmüyor musunuz”
(Yunus- 3)
“Onlar Allah’ı bırakıp kendilerine ne zarar ne de fayda verebilecek şeylere tapıyorlar ve: Bunlar, Allah katında bizim şefaatçilerimiz, diyorlar. De ki: ” Siz Allah’a göklerde ve yerde bilemeyeceği bir şeyi mi haber veriyorsunuz? Hâşâ! O, onların ortak koştuklarından uzak ve yücedir ”
(Yunus-18)
Şefaat ile alakalı âyetlerin iniş sebebi şudur.
Müşrikler evliya ve ilahlarının dünya hayatında kendilerine savaşta ve barışta yardım ettiklerini iddia ettiklerinden şefaat ile alakalı âyetler nazil olmuştur.
Çünkü Müşrikler öldükten sonra dirilmeye ve ahiret hayatına iman etmiyorlardı ki, âhirette şefaatten söz edilsin.
Yukarıdaki âyette geçen “Bunlar Allah katında bizim şefaatçilerimizdir” cümlesi bu gerçeği ortaya koymaktadır.
Mekke müşrikleri dünya hayatında ilahlarının ve efendilerinin kendilerine yardım edeceğine iman ediyorlardı. Ve bu inanca çok değer veriyorlardı.
İşte yukarıda geçen âyetler dünya hayatında manevi olarak sadece Allah ve izin verdiği meleklerin yardım edeceğini açıklamaktadır.
ÂHİRETTE İNSANIN KENDİ AMELİNDEN BAŞKA GEÇERLİ HİÇBİR ŞEY YOKTUR .
“Her nefis kazandığına karşılık bir rehinedir”
(Müddessir- 38)
“Bilsin ki insan için kendi amelinden başka hiçbir şey yoktur”
(Necm- 39)
“… Onlara: İşte size cennet, yapmış olduğunuz iyi amellere karşılık ona vâris kılındınız diye seslenilir”
(Â’raf- 43)
“Olan müthiş bir sesten ibarettir. Bunun üzerine onların hepsi hemen huzurumuzda hazır bulunurlar. O gün hiçbir kimse en ufak bir haksızlığa uğramaz. Siz orada ancak yaptıklarınızın karşılığını alırsınız”
(Yasin- 53, 54)
Ahirette insanlar tevhid, güzel ahlak ve salih amellere göre hesap vereceklerdir.
Aslında Kur’an’da insanın kendi amelinden başka şefaatçilerin olacağını zerre kadar gösteren, ima eden en ufak bir emare ve alamet mevcut değildir.
Fakat Ehli Sünnet ve Şia’nın uydurma rivayetleri ile tarikatlardaki hulul inancının tesiri ve baskısı sayesinde böyle batıl bir inanç doğmuş ve gelişmiştir.
MESELA:
“De ki: Bütün şefaat Allah’ındır. Göklerin ve yerin hükümranlığı onundur. Sonra O’na döndürüleceksiniz”
( Zümer- 44)
âyetinde, şefaatin ölümden önce dünya hayatında olduğu, bunun da manasının Allah’ın vahiy indirmesi, insanlara yardım etmesi ve desteklemesi, iyiliğe ve hayra yönlendirmesi anlamlarına gelmektedir.
Diğer bir ayette “Göklerde nice melek vardır ki onların şefaatleri, dilediği ve hoşnut olduğu kimse için Allah’ın izin vermesi dışında hiçbir işe yaramaz”
( Necmi- 26)
Bu âyette yüce Allah göklerden bahsetmekte ve şunu buyurmaktadır.
“Benim iznim ve rızam dışında dünya hayatında melekler dahil hiç kimse bir başkasına yardım edemez ve destekte bulunamaz
Yani Kur’an’da geçen bütün şefaat kavramları dünya hayatındaki yardım ile ilgilidir.
Tekrar ederim, Mekke müşrikleri ölümden sonra dirilmeye iman etmiyorlardı.
YANLIŞ MEAL VERİLEN ÂYETLER.
Ahiret gününde şefaat ile alakalı yanlış meal verilen ayetlerin bir kaçı şöyledir.
YANLIŞ:
“Allah’ın huzurunda, kendisinin izin verdiği kimselerden başkasının şefaati fayda vermez”
(Sebe-23)
Doğrusu şöyledir: “Allah’ın huzurunda kendisinin izin verdiği kimselerden başkasına şefaat (yardım) ulaşmaz, fayda vermez”
Yani dünya hayatında Allah’ın şefaatini hak edemez, liyakat kazanamaz.
Veya, ey müşrikler dünya hayatında kendilerine kulluk yaptığınız evliya ve İlahlarınızın Allah katında hiç bir değerleri yoktur ki, Allah ile sizin aranızda aracı olsunlar da dünyada size yardım etsinler, böyle bir şey söz konusu olamaz.
İlk manada:
Allah’ım bazı kişilere şefaat etme yetkisi vereceği anlaşılırken,
doğrusunda ise, dünya hayatında Allah’ın şefaatinden yararlanabilen muttaki ve muvahhid müminler olduğu açıkça anlaşılmaktadır, yani dünya hayatında müslümanlarla müşrikler arasında gerçekleşecek bir savaşta yüce Allah melekleri vasıtasyla müminlere şefaat edecek ve onları zafere ulaştıracaktır.
YANLIŞ MEAL:
“O gün Rahman olan Allah’ın katında bir ahd almış olan kimseden başkaları şefaat etme hakkına sahip olmayacaklardır”(Elmalı, Meryem süresi, 87)
DOĞRUSU:
“O (savaş-mucadele) gününde Rahman olan Allah’ın nezdinde söz ve izin alandan başkaları şefaate( Allah’ın yardımına) sahip olamazlar”
Eğer gelenekçilerin şefaat anlayışına iman edecek olursak kurtuluşun tevhid, güzel ahlak ve ameli sâlih’te olduğunu açıklayan yüzlerce ayet anlamsız hale gelecektir.
YANLIŞ MEAL:
“O gün, Rahman’ın kendisine izin verdiği ve sözünden hoşnut olduğu kimselerden başkasının şefaati fayda vermez”
(Tâhâ, 109, Elmalı, Diyanet meali)
DOĞRUSU ŞÖYLEDİR:
“O (karşılaşma-mucadele-savaş) gününde, Rahman’ın izin verdiği ve sözünden hoşlandığından başkasına (Allah’ın şefaati) fayda vermez ”
Yukardaki âyetlerin bulunduğu âyetler topluluğna bakıldığında şefaat ile ilgili âyetlerin tamamen dünya hayatını anlattığı ve dünya hayatında yapılacak bir savaşın galibinin Allah’ın yardımı sayesinde müminlerin galibiyetiyle sonuçlanacağını ortaya kıymaktadır.
Müşriklerle müminler hiç bir zaman âhiretteki şefaati konuşmamış ve hiçbir zaman tartışma konusu yapmamışlardır.
Ama dünya hayatında galibiyet ve zaferin kimin yanında olacağını ve zamanı ve günü geldiğinde Allah’ın kime yardım edeceğini ve kimi zafere kavuşturacağını her gün konuşup tartışıyorlardı.
“Ancak iman edip salih ameller işleyenler, Allah’ı çok zikredenler ve zulme uğratıldıklarınıda kendilerini savunanlar başkadır. Zalimler nasıl bir inkilab ile devrileceklerini yakında bileceklerdir”
Şuara224
“O taptıkları ilahlar mı daha hayırlı yoksa darda kalana kendine yalvardığı zaman karşılık veren ve başındaki sıkıntıyı gideren, sizi yeryüzünün hakimleri kılan mı?
Allah’tan başka bir ilah mı var? Ne kadar da az düşünüyorsunuz”
(Neml- 62)
Bu mesele ile ilgili yüzlerce âyet vardır.
SONUÇ OLARAK:
Allah işine hiç kimseyi ortak etmez.
Dünya hayatında ellerinde maddi ve manevi imkan bulunan kimseler taraftarlarına, akrabalarına, dostlarına şefaat ederler.
Fakat kıyamet günü hiç kimse başkasına şefaatçi olamaz, yani dünyadaki şefaacilerin şefaati bitmiştir.
Âhirette hiç kimsenin şefaati yoktur.
Daha doğrusu âhirette şefaat yoktur.
Bu hakikatı şu âyet apaçık olarak ortaya koymaktadır.
“Artık şefaatçilerin şefaati onlara fayda vermez”
(Müddessir-48)
ALİ AYDIN.

İlgili Makaleler

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu